Has#tag – Boekrecensie

Voor ik verder nog iets over dit boek ga zeggen wil ik even een belangrijke kanttekening plaatsen. Mijn reacties op dit boek zijn op geen enkele manier een aanval op slachtoffers van de misdrijven die in dit boek gepresenteerd worden. Het is nooit, maar dan ook nooit de schuld van het slachtoffer als zoiets gebeurt. Zie boeken als deze als een les, en weet wanneer je uit een relatie moet stappen.

Dat gezegd hebbende, what did I just read? Als jullie mij een beetje kennen, dan weten jullie dat als er twee dingen zijn die ik niet kan uitstaan, dat niet-kloppende verhalen en domme personages zijn. En laat dit boek nou allebei hebben! Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.

Marie heeft het moeilijk. Haar ouders zijn gescheiden en hebben als ze elkaar wel zien continu ruzie. Op school zijn mensen ook niet altijd even aardig, en daarbovenop draagt Marie een groot geheim met zich mee. Om toch de aandacht en waardering te krijgen die ze zoekt plaatst ze provocerende foto’s van zichzelf op social media. Vertrouwen in jongens heeft ze niet, tot Anton met haar begint te chatten. Marie valt als een blok voor hem, maar klopt het allemaal wel?[ Is hij te vertrouwen? En misschien wel het allerbelangrijkste: is hij wel wie hij zegt dat hij is? 

Titel: Has#tag (Davidsfonds)(ISBN: 9789059088818)

Auteur: Dirk Bracke

Score: 3

Op een feelsschaal van de afwas doen (1) tot Praying van Kesha (10), hoe veel feels: 1

Ik heb dit boek ontvangen als recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie. Bedankt, Davidsfonds!

Zoals je in mijn score misschien wel kan zien had ik het niet zo op met dit boek. Ik wil er meteen bij zeggen dat ik misschien buiten de doelgroep val, wat een paar van de punten zou kunnen verklaren. Maar hoe dan ook, mijn boek was het niet.

Mijn eerste irritatiepuntje was het taalgebruik. Ik snap dat dit een Belgische schrijver is, en dat Vlaams anders is dan Nederlands. Naar mijn mening betekent dat echter niet dat je consequent Nederlandse grammatica regels aan je laars mag lappen. Met zinnen als “… frisse kleuren paars, witte en gele bloemetjes op een zachtgroene achtergrond.” (waar is de e achter paars?!), “Up to the next one.” (Okay, geen Nederlands, maar Engels gaat ook fout. Dit moet on of off to the next one zijn) en “Met zo’n lekker weer.” (ik weet gewoon oprecht niet wat ik hier over moet zeggen) kan ik dit boek moeilijk serieus nemen. Ik snap dat er taalverschillen zijn tussen Vlaams en Nederlands, maar het lijkt me dat dit zich uit in woorden en soms zinsbouw. Niet in verkeerde lidwoorden, missende voegwoorden, gekke verwijswoorden en alles wat ik eerder noemde. Het stoorde me oprecht heel erg, en ik vond het moeilijk om er doorheen te lezen.

Dan het plot, en dus meteen de domme personages. Ik wil voorop stellen dat het volledig kan dat ik afwijk van de gemiddelde tiener, en dat de personages wel reageren zoals tieners zouden doen. Dat gezegd hebbende heb ik dit hele boek lang tegen de personages zitten schreeuwen dat ze moesten stoppen met zo dom doen. Ga me niet zeggen dat er in 2017 nog 17 jarigen zijn die nog nooit Catfish gekeken hebben, of niet weten dat als er een alarmbel afgaat bij een jongen je meteen weg moet. Marie lijkt hier niet van op de hoogte. Ze neemt de ene domme beslissing na de ander, en ik kan vaak haar gedachtegang niet volgen. Opnieuw, dit kan aan mij liggen en aan het klimaat waar ik me in verkeer. Er zijn natuurlijk slachtoffers van dit soort delicten, en het verhaal is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Het kan dat ik beter op de hoogte ben van het onderwerp en daarom op deze manier reageer. Maar aangezien het een groot onderdeel van mijn leeservaring was wil ik het toch aangekaart hebben.

Met de kloppendheid/continuïteit van dit boek had ik ook wat probleempjes. Italics werden gebruikt om chatgesprekken aan te duiden, maar soms werden ze te laat afgebroken (zelfbedacht voorbeeldje: “Ik weet echt niet wat ik nu moet doen typte ze. Hij keek naar zijn scherm.) wat er nogal gek uitzag. Ook hadden we een keertje dat er spontaan een personage genaamd Emma voorbij kwam. Ik ga ervan uit dat Ella bedoeld werd, maar we zullen het nooit weten. Maar mijn grootste frustraties zaten in de kleine dingen. Zo zit er iemand op de school van Marie die twee jaar ouder is dan zij. Maar die is dus ondertussen al 19. Hoe zit die nog op de middelbare school? Ook een leuke is dat er op een gegeven moment een reference gemaakt wordt naar voetballer Dries Mertens. Alleen is Marie’s achternaam óók Mertens. Daar zou ik dan een opmerking over verwachten. Dit wordt echter volledig genegeerd. Verder heeft de moeder van Marie weinig geld, maar koopt ze wel steeds blikjes Fanta en kleine zakjes chips. Iedereen weet dat grotere verpakkingen goedkoper zijn, en hoezo koopt ze geen huismerk? Ook werd er ergens rond het einde een SMSje gestuurd door iemand, en pas enkele pagina’s later hoorde de hoofdpersoon het piepje van het berichtje. De schrijver gebruikte de ene inconsistency om de ander op te lossen, alvorens een nieuwe te introduceren om die vorige op te lossen. Er ontstond een soort web van niet-kloppende dingen waar de personages binnen probeerden te opereren, maar voor mij kon dat dus al niet meer goed komen.

Het mag wel duidelijk zijn dat ik dit boek helemaal niks vond. Wel moet ik zeggen dat ik het een interessante keuze vond om een gedeelte van uit de point of view van de predator te schrijven. Dankzij de point of view wissel ontsnapte de schrijver aan het moeten beschrijven van bepaalde scènes, wat ik slim gevonden vond. Ook wil ik meegeven dat het erg goed is dat dit soort boeken geschreven worden. Ik weet dankzij TV en het internet al ontzettend veel over catfishing en online predators, maar het is best goed mogelijk dat de werkelijke doelgroep (14 jarigen) dat misschien nog niet weet. Als boek op zich is het hem echter gewoon niet, man. Ik wil nog accepteren dat Vlaams anders is dan Nederlands, maar deze fouten kunnen gewoon echt niet door de beugel. Maar ook al heb ik erg veel problemen met dit boek, als dit boek ook maar 1 iemand beschermt van zo’n soort situatie is het naar mijn mening het drukken al waard.

7 thoughts on “Has#tag – Boekrecensie”

    • Het voelde een beetje alsof er nog een editingronde overheen had moeten gaan. Was erg jammer, want zoals je zegt, sterk en belangrijk onderwerp!

  1. Ik heb klasgenoten die dit jaar 20 worden… 😅 (Ze komen van de havo, en eentje van de mavo.)

    Dat vind ik ook zo irritant als er continu fouten in een boek zitten! Ik weet nog dat ik Het Huis van Hades van Rick Riordan las en het vol fouten stond. Zo ging het bijvoorbeeld over Calypso en stond er plotseling Reyna. Ook zaten er super veel spelfouten in. 😥
    Gelukkig had ik het bij de bibliotheek geleend. 🙂

    • Hmmm, daar heb je wel een punt. Maar als er 19/20jarigen nog op de middelbare school zitten, zou het toch logisch zijn voor een verhaal om dat te benoemen? Het feit dat er geen verklaring voor werd gegeven vond ik erg vervelend.

      Ohjeetje, dat is wel gek. Wat jammer van dat boek!

  2. Jammer dat het boek je niet beviel! Wat betreft Vlaams-Nederlands, daar zitten inderdaad verschillen in: ”zo’n lekker weer” is volledig grammaticaal correct in Vlaanderen :).

    Veder hoef je je echt niet te verontschuldigen voor je mening, hoor! Ongeacht de inhoud is het je goed recht om een boek slecht te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *